Μασίνα + η Μηχανή

 

καμπίρια

όταν ο φεντερίκο

πηδάει την κλαούντια

κλαις & κάτω

από το κρεβάτι σου

υπάρχουν πλαστικά πιάτα

με σπαγγέτι & καλώδια

από μικρόφωνα

που δεν λειτουργούν πια

μα εσύ έχεις αποφασίσει

να τον ακολουθήσεις

μέχρι να δεις το μάτι του

να κλείνει στην οθόνη

της τηλεόρασης

​​ποτέ δεν ήσουν κορίτσι
έτρεχες & φορούσες
ένα ριγέ παντελόνι
σε μια πόλη φάντασμα
που ήταν η ρώμη
και όταν γύριζες σπίτι
άναβες το φως & τον περίμενες
& αυτός δεν ερχόταν
& το τηλέφωνο
δεν χτυπούσε &
γινόταν ένα κέρμα
που βούλιαζε στη φοντάνα ντι τρέβι
γιατί υπηρετώ ένα γουρούνι σαν αυτόν;
έλεγες & άνοιγες τα παράθυρα
& έβγαινες στο δρόμο
& ονειρευόσουν ένα σπίτι
μέσα στα πεύκα
& κανέναν φελίνι κάτω από το φόρεμά σου
τζουλιέτα μη με σταματάς
είμαι μια μηχανή
& κράτα τον πόνο που σου δίνω
είμαι ένα μοσχάρι βιτελόνι από χαρτί
ποιος θα σε φρόντιζε αν δεν ήμουν εγώ
ποια θα ήσουν αν δεν ήμουν εγώ
τζελσομίνα λες
αν δεν μείνω εγώ μαζί σου
ποιος θα μείνει;
αυτά τα σκεφτόσουν
όταν ανέβηκες μια μέρα στο βουνό
& είπες θα τον αφήσω για πάντα
αλλά όταν γύρισες
του μαγείρεψες & ο χρόνος
περνούσε αργά
πολλές φορές μετρούσες τα λάθη σου
& πως ό,τι έκανες το έκανες γι’ αυτόν
& αν αυτό ήταν αρκετό για τους άλλους
δεν ήταν αρκετό για σένα
ήθελες πάντα ένα παιδί
αλλά αυτό γλίστρησε κάτω από τις σκάλες
και χάθηκε σε κάποιο σκηνικό
της γλυκιάς ζωής
που έλιωσε σαν παγόβουνο
στη μέση της πιάτσα ντι σπάνια
φεντερίκο
σηκώνεις το ακουστικό
& απαντάς σε προβλήματα απελπισμένων
στο ραδιόφωνο
σε μια εκπομπή με τίτλο
μοναχικές καρδιές
γιατί λοιπόν δεν λύνεις & το δικό μου;
λαδώνεις τη μηχανή σου
κόβεις τα μαλλιά σου
στην κουζίνα
δένεις στο σκοινί το πόδι
& μετά πετάς
τα δάκρυά σου ήταν πολύ αληθινά
για το σινεμά
κατά κάποιον τρόπο
ήσουν τυχερή
γιατί μπορούσες να κοιμηθείς
& να ονειρευτείς
όταν αυτός ήταν ανίκανος να ονειρευτεί
όταν αυτός ονειρευόταν
μόνο μέσα από τα φιλμ
τώρα σε σκέφτομαι
σ’ ένα σπίτι που κάηκε
μέσα από μάτια σκύλων
που δεν ζούνε πια
όταν μετράω κέρματα
& τα σφηνώνω στη βιντεοκάμερα
σαν μια παράτα χάλκινων οστών
για να τραβήξω μια σκηνή ονείρου
& η μητέρα μου λέει πάλι όχι
σε θυμάμαι
στην πρώτη κρίση πανικού
στο γαλατόδασος
να βγαίνω από το αυτοκίνητο
σπάζοντας το τζάμι
όταν ο γιος μου ήταν ενός
οπότε σε καταλαβαίνω
τζουλιέτα
δεν μοιάζεις με κορίτσι
γι’ αυτό σε ερωτεύτηκα &
σε άφησα να τρέχεις
σε μια πόλη φάντασμα
όπως η αθήνα
τρως μακαρόνια & έχεις ρώγες λύκαινας &
κυκλοφορείς μ’ ένα λευκό σκυλί
φορώντας ένα καπέλο για τον ήλιο &
οι κόρνες δεν ησυχάζουν ποτέ
& η αχαριστία των ανθρώπων
έχει κάνει τα νερά του τίβερη πράσινα
τώρα δεν θέλω να γράψω άλλο
τα δάχτυλά μου έχουν μουδιάσει
& είμαι ηλίθιος
& έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου
να μη δω κανένα φιλμ του φεντερίκο
μόνο τα σκίτσα του
με κώλους και βυζιά
από ένα βιβλίο τσέπης που μου χάρισες
αλλά δεν θέλω να γίνω σαν αυτόν
ποτέ δεν ήθελα να γίνω σαν αυτόν
μου είχαν μιλήσει για σένα
πως βγήκες έξω
& ονειρεύτηκες ένα ξύλινο σπίτι
στο δάσος
όμως εγώ
δεν αγαπώ κανένα σπίτι
αφήνω τα παράσιτα
να γελάσουν
μαζί σου
καμπίρια
μη φοβάσαι
ποτέ δεν έμαθα πως πέθανες
κρύψε το παιδικό σου πρόσωπο
στο σκοτάδι
& κλάψε & κοιμήσου
άλλωστε σε λίγο
κανείς
δεν θα σε
θυμάται πια.